"نقشها"هرگاه نقش کبوتری را کشیدیدرختی برایش مهیّا کنتا لانهاش را روی آن بسازدنقش کوهی را که کشیدیبرفی نیز روی آن بباران و ببارانتا تنها نباشدنقش رودی را که کشیدیدو ماهی نیز در آن رها کنتا حوصلهاش سر نرودنقش کودکی را که کشیدیکیفی پر از کتاب بر شانههایش بیاویزتا تفنگ به دوش گرفتن را یاد نگیرددرخت خشکی را نیز که بریدیاز آن قلمی بسازنه قنداق تفنگ وقفستا پرندههاآزرده نشوند و کوچ نکنند.«لطیف هلمت» + نوشته شده در جمعه دهم فروردین ۱۴۰۳ ساعت 16:56 توسط یعقوب زایرکعبه  | 

استخوان لای زخم!قصابی در حال کوبیدن ساطور بر استخوان گوسفند بود که تراشه ای از استخوان پریدگوشه چشمش. ساطور را گذاشت و ران گوشت را برداشت و به نزد طبیب رفت و ران گوشت را به او داد و خواست که چشمش را مداوا کند. طبیب ران گوشت را دید طمع او را برداشت و فکر کرد حالا که یکی به او محتاج شده باید بیشتر از پهلوی او بخورد بنابراین مرهمی روی زخم گذاشت و استخوان را نکشید. زخم موقتا آرام شد. قصاب به خانه رفت. فردا مجددا درد شروع شد به ناچار ران گوشتی برداشت و نزد طبیب رفت. باز هم طبیب ران گوشت را گرفت و همان کار دیروز را کرد تا چندین روز به همین منوال گذشت. تا یک روز که قصاب به مطب مراجعه کرد. طبیب نبود ،اما شاگرد طبیب در دکان بود. قصاب مدتی منتظر شد اما طبیب نیامد. بالاخره موضوع را با شاگرد بیان کرد. شاگرد طبیب بعد از معاینه کوتاهی متوجه استخوان شد و با دو ناخن خود استخوان را از لای زخم کشید و مرهم گذاشت و قصاب رفت. بعد از مدتی طبیب آمد از شاگرد پرسید: کسی مراجعه نکرد؟ گفت: چرا قصاب باشی آمد.طبیب گفت: تو چه کردی؟ شاگرد هم موضوع کشیدن استخوان را گفت. طبیب دو دستی بر سرش زد و گفت: ای نادان! آن زخم برای من نان داشت !تو چطور استخوان را دیدی، نان را ندیدی.گرچه لای زخم بودی استخوانلیک ای جان در کنارش بود نان #بهارستان_جامی + نوشته شده در یکشنبه نوزدهم فروردین ۱۴۰۳ ساعت 10:47 توسط یعقوب زایرکعبه  |